توضیحات
اثربخشی آموزش والدین با رویکرد آدلر-درایکورس بر مهارتهای عصب روانشناختی و رفتار اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقصتوجه و بیشفعالی
زهرا خلقی، اصغر آقایی، هادی فرهادی
چکیده
هدف: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش والدین با رویکرد آدلر-درایکورس بر مهارتهای عصب روانشناختی و رفتار اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقصتوجه و بیشفعالی انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کودکان دبستانی مبتلا به اختلال نقصتوجه و بیشفعالی و والدین آنها در شهر اصفهان در سال تحصیلی 98-1397 بود. در این پژوهش تعداد 30 کودک دبستانی مبتلا به اختلال نقصتوجه و بیشفعالی با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و کنترل گمارده شدند (در هر گروه 15 کودک). والدین گروه آزمایش به مدت 10 جلسه تحت آموزش رویکرد آدلر-درایکورس (امیری، علیزاده و فرخی، 1393) قرار گرفتند. در این پژوهش از پرسشنامههای اختلال نقصتوجه و بیشفعالی کانرز فرم والدین (بروک و کلینتون، 2007)، مهارتهای عصب روانشناختی (کانرز، 2004) و رفتار اجتماعی (ماتسون و همکاران، 1983) استفاده شد. دادههای حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر با استفاده از نرم افزار آماری 23SPSS تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: نتایج نشان داد که آموزش والدین با رویکرد آدلر-درایکورس بر مهارتهای عصب روانشناختی (001/0p نتیجهگیری: بر اساس یافتههای پژوهش حاضر میتوان چنین نتیجه گرفت که آموزش والدین با رویکرد آدلر-درایکورس با تمرکز بر اصول بهنجار تعامل والد-فرزندی میتواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود مهارتهای عصب روانشناختی و رفتار اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقصتوجه و بیشفعالی مورد استفاده گیرد.
کلیدواژه ها: رویکرد -آدلر درایکورس، مهارت های عصب روان شناختی، رفتار اجتماعی، اختلال نقص بیش و توجه فعالی
The Effectiveness of Training the Parents Through Adler- Dreikurs Approach on Neuropsychological Skills and Social Bahavior of the Children with Attention Deficit and Hyperactivity Disorder
Zahra Khalghi, Asghar Aghaei, Hadi Fahadi
Abstract
Aim: The present study was conducted aiming to determine the effectiveness of training the parents through Adler-Dreikurs approach on neuropsychological skills and social bahavior of the children with attention deficit and hyperactivity disorder.
Methods: it was a quasi-experimental study with pretest, posttest, control group and two-month follow-up design. The statistical population of the current study was the all the primary school children with attention deficit and hyperactivity disorder and their parents in the city of Isfahan in academic year 2018-19. 30 primary school children with attention deficit and hyperactivity disorder were selected through purposive sampling method and they were randomly accommodated into experimental and control groups (each group of 15 children). The parents in the experimental group received ten sessions of training Adler-Dreikurs approach (Amiri, Alizadeh, and Farrokhi, 2014). The applied questionnaires in this study included Conners attention deficit and hyperactivity disorder questionnaire, parents’ form (Brook and Clinton, 2007) neuropsychological skills (Canerz, 2004) and social bahavior (Matson et al, 1983). The data from the study were analyzed through repeated measurement ANOVA method Using SPSS23 statistical software.
Conclusion: according to the findings of the present study it can be concluded that training the parents through Adler- Dreikurs approach can be used as an efficient method to improve Neuropsychological skills and social bahavior of the children with attention deficit and hyperactivity disorder focusing on normal principles of social bahavior.
Keywords: Adler- Dreikurs approach, Neuropsychological skills, social bahavior, attention deficit and hyperactivity disorder
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.