توضیحات

اثربخشی کیفیت زندگی درمانی بر اعتیاد به اینترنت، اهمال‌کاری وکم‌رویی دانش‌آموزان

چکیده

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشی کيفيت زندگی درمانی بر اعتياد به اينترنت، احساس تنهايی و عزت نفس دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم انجام گرفت. طرح پژوهش نيمه آزمايشی از نوع پيش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل (همراه با پيگيری) بود. جامعه آماری شامل دانش آموز دختر دوره متوسطه دوم شهر کاشان بودند و از بين آنها تعداد 50 نفر به صورت تصادفی در دو گروه آزمايش (25 نفر) و کنترل (25 نفر) قرار گرفتند. آزمودني ها در سه مرحله پيش آزمون، پس آزمون و يک ماه بعد در مرحله پيگيری به ابزارهای پژوهش شامل اعتياد به اينترنت يانگ، مقياس احساس تنهايی راسل و مقياس عزت نفس آيزنک پاسخ دادند. درمان مبتنی بر کيفيت زندگی در طی هشت جلسه به صورت گروهی به مدت دو ماه به گروه آزمايش ارائه شد. داده ها با استفاده از روش تحليل کوواريانس مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها حاکی از آن بود که کيفيت زندگی درمانی بر اعتياد به اينترنت، احساس تنهايی و عزت نفس در مرحله پس آزمون و پيگری موثر بود (p<.05). با توجه به اين نتايج می توان دريافت که کيفيت زندگی درمانی بر کاهش اعتياد به اينترنت و احساس تنهايی و افزايش عزت نفس گروه آزمايش در مقايسه با گروه کنترل در دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم موثر بوده است.

کلید واژه: کيفيت زندگی درمانی، اعتياد به اينترنت، احساس تنهايی، عزت نفس، دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه

Efficacy of Quality of Life Therapy on Internet Addiction, Procrastination, and Shyness of Students

Abstract

Aim and Background: The present research was conducted with the aim of investigating the efficacy of quality of life (QOL) therapy on internet addiction, procrastination, and shyness of second grade high school female students in Kashan, Iran. Methods and Materials: The present research was a pretest-posttest and quasi-experimental study with a control group and follow-up. The statistical population consisted of second grade high school female students in Kashan, from among whom, 50 students were selected and randomly divided into two experimental (25 participants) and control (25 participants) groups. The participants answered the research instruments including the Internet Addiction Test (IAT), Procrastination Assessment Scale for Students (Solomon and Roth Blum), and Shyness Scale (Check and Boss). The experimental group received QOL therapy over 8 group sessions for 2 months. During this period, the control group received no intervention. The data were analyzed using repeated measures ANOVA. Findings: The results obtained from the data analysis indicated that QOL therapy was effective on addiction to internet, procrastination, and shyness in the posttest and follow-up stages (P < 0.05). Conclusions: With regard to the obtained results, it can be concluded that QOL therapy was effective on reducing addiction to internet, procrastination, and shyness of second grade high school female students in Kashan.

Keywords: Quality of life, Therapy, Procrastination, Shyness, Internet, Addiction